Sem fær hjartað til að brosa...

Það er ekki hægt að líta framhjá því að föður ýmindin skiptir miklu máli, ekki endilega öllu máli en hún er nauðsynleg.
Sonur minn er föðurlaus, að vísu er sá maður ekki látin mér vitanlega heldur kaus hann að fara frá því hlutverki sem fylgir því að ala upp barn, semsagt það hlutverk sem flest okkar kannast við ..að vera foreldri.
Að sjálfsögðu er það gríðarlega mikil ábyrgð sem fylgir því að eignast lítið barn en það þýðir samt ekki að maður sé að mökksvitna á daginn með kvíðahnút í maganum yfir því ef barnið skyldi nú detta af hjólinu, ef ég skyldi óvart setja hann í götóttann sokk áður en ferðini væri haldið í leikskólann á morgnana og fá stimpil á ennið sem óhæf móðir.
Það er engin að ætlast til að maður sé fullkomin! Ég veit ekki hversu marga morgna ég hef óvart næstum því gleymt barninu mínu í ganginum á meðan ég puðast við að loka útidyrahurðini, 10 mínútum of sein í vinnuna og ekki búin að fá dropa af koffíni til að keyra mig í gang. Þá heyrist lítið bank að innan "mamma hvaðda geera ?"
Að sjálfsögðu skammast maður sín og lítur í kringum sig eins og glæponí með þvílíka von að engin vitni sáu þennann skelfilega atburð sem átti sér stað en þegar maður lítur til baka þá er einfaldlega ekki annað hægt en að brosa.

Allar búðaferðirnar sem enduðu á því að maður var útsníttur af hori og tárum vegna þess eins að ekki var í boði að eignast þetta svakalega flotta hlaupahjól sem er stillt upp beint á móti búðakössunum, loksins allar matvörudeildirnar farnar að baki og maður telur sig vera algjörlega safe frá freistingunum þegar komið er að útganginum.. en þá byrjar ballið og þar með hverfur allur lífsviljinn sem var fyrir hendi í byrjun.
Fyrir mig er þetta allt saman skemmtilegar minningar eða eins og ég kalla það "smá krydd í tilveruna" og ég hef unun af því að segja sögurnar þegar hann reyndi að sturta kettinum niður klósettið og svo lengi má telja! Allt þetta gerir lífið einfaldlega skemmtilegra og meir spennandi, lífið á ekki að vera of fyrirsjáanlegt. Það er nú nokkuð gaman að lenda í ævintýrum og kjánalegum uppákomum af og til, gerir mann unglegri og hraustari þar fyrir vikið þ.e.a.s ef maður þarf að hlaupa á harðaspani allt Hagkaup því barnið klifraði úr innkaupakerruni á einni sekúndu þegar maður rétt svo kíkti á útsöluvörur og bara með því einu var barnið týnt.
Það er hægt að læra heilmikið af börnunum, á því tímabili áður en ég eignaðist son minn þá var ég afskaplega óþolinmóð og þoldi nánast enga bið, ég tók svefninum sem sjálfsögðum hlut og vakti ýmist allar nætur, eyddi peningnum mínum í fullt af dóti og fötum sem ég hafði oftast engin not fyrir og svo lengi má telja.
Núna í dag, þá fagna ég þegar hann ákveður að vakna klukkan átta í staðin fyrir sjö um helgar og hvað þolinmæði snertir, þá hefur mín aukist til muna þar sem litli gutti er rétt skriðin yfir terrible two og er byrjaður á því þriðja.....

Þetta er ekki alltaf dans á rósum og það hefur engin talað um foreldrahlutverkið heldur þannig, suma daga er maður úthvíldur og uppeldið gengur vel, háttatíminn gengur eins og í sögu og uppvaskið né þvotturinn safnast ekki upp í eina hrúgu. Svo koma dagar sem krílið manns breytist í óalandi dýr á heimilinu og harðneitar að fara sofa þrátt fyrir að líta út eins og krumpaður strumpur í framan af þreytu, enn indælt er það...svona í minninguni þegar maður horfir á hann loksins sofa en alls ekki einmitt í miðju baráttustríði við það að vinna þrætuna á heimilinu um hver ræður í raun og veru. Ég er að segja ykkur það....alls ekkert grín að standa í rökræðum við barnið sitt og í ófá skipti hef ég heyrt að það gagnast ekki neitt.
Samt stendur maður þarna með öll gráu hárin sín, strax farin að syrgja kvöldið sitt sem maður ætlaði að nota í að gera nákvæmlega ekki neitt.

En hvað get ég sagt...foreldrahlutverkið er yndislegt, engin orð geta lýst því nógu vel hve þakklát ég er að eiga barnið mitt.
Þrátt fyrir mislukkaðar uppeldisaðferðir sem skjóta upp kollinum af og til að þá skiptir það engu máli. Við finnum útúr þessu sjálf og sú aðferð virkar í flestum tilfellum :)

Ég er einfaldlega mjög þakklát fyrir að vera mannleg í foreldrahlutverkinu og að taka sjálfa mig ekki of hátíðlega, því þegar botninn er á hvolft....ef barnið þitt brosir,hlær og er hamingjusamt þá veistu fyrir víst að þú ert að gera allavega eitthvað rétt! :) prakkarastrikin eru bestu minningarnar og sögurnar fyrir okkur í ellini til að segja barnabörnunum.

Lífið er stutt,njótum þess!

Dagarnir eru svo fljótir að líða og áður en maður veit af þá eru liðnar vikur,mánuðir og loks ár, aðeins á þessum stutta tíma sem maður gleymdi sér á vit ævintýra og ásta, gleði og sorgar jafnt sem að dagdreyma og þrá...eru komnar minningar, margar minningar sem ylja manni um hjartarætur, vekja upp gamalt bros og þakklæti yfir því að allir þessir hlutir gerðust.
Ég er ekki að tala um stór kraftaverk eins og að vakna einn morgunin og sjá fyrir framan sig uppáhalds bílategundina á bílaplaninu merkta nafni mínu, ég þekki ekki mikið til bíla svo það yrði eflaust rauð og krúttleg bjalla!, að hreppa góðan vinning í lottóinu sem gerir það kleift að þurfa ekki að hafa áhyggjur af peningum næstu mánuðina, að eignast stærri íbúð svo Oliver geti fengið sérherbergi, að eignast fullkomin eiginmann og svo framvegis!....

Þetta eru ekki beint hlutirnir sem eru nauðsynlegir né beinlínis góðir fyrir mann!
Allavega er mín skoðun þannig að þegar ég verð orðin gömul og grá, sit í ruggustól á veröndini heima hjá mér og hugsanirnar um fortíðina taka mig á flug, þá mun ég minnast fjölskyldunnar og vina, allar gleðistundirnar og hlátrasköllinn, fallegu brosin hjá börnunum mínum, tilfinninguna hve yndislega gott það var að leggjast uppí rúm þegar allir höfðu náð að sofna og ég nýbúin að brjóta saman þvott rétt áður en ég lagðist til hvíldar, óvæntra og klístraða kossa, skemmtilegu ferðirnar útá róló í rigningu og roki. Allir þeir hlutir sem við getum ekki keypt með peningum, eru dýrmætustu verðmætin. Ég get sagt nokkuð sátt að ég er hamingjusöm að eignast ekki rauða bjöllu, fyrir utan að ég myndi örugglega lenda í árekstri á henni innan nokkra daga að þá væri ég eflaust aldrei hamingjusöm með það að eiga hana því ég vann svo sannarlega ekki allt árið til þess að spara og eiga fyrir henni!
Tilhugsunin að vinna í lottóinu er alveg góð, hverjum vantar ekki smá pening í veskið sitt, en sannleikurinn er sá að ég er hamingjusöm með allt það sem ég á, þrátt fyrir að vera ekki manneskja með háar tekjur og næ stundum ekki endum saman, að þá er það litla sem maður á það besta sem maður hefur, þótt innkoman er lítil verður allt sem keypt er fyrir hana mikið.
Draumurinn um stærri íbúð er....draumur! Að sjálfsögðu yrði það nokkuð notalegt að eiga herbergi fyrir sig, að þurfa ekki að taka tilhlaup uppí rúm á kvöldin svo maður lendi ekki á einum ósýnilegum legokubb!, hljómar rosalega vel, að geta innréttað barnaherbergi í sætum stíl, gefið Oliver flottann Cars borða á veggina, sitt pláss til að leika sér án þess að þurfa vera í kringum allt mitt dót og mína pappíra (sem honum finnst samt voða gaman að gramsa í!) en svo kom upp sú staðreynd að ég held....hann vill ekki sérherbergi endilega, því í hvert skipti sem ég tek ólympíuleikana á þetta og lendi næstum því heil uppí rúmi þá er hann svo fljótur að hjúfra sig alveg uppað mér og skella hendini beint yfir bringu mína og byrjar að hrjóta. 

Eiginmanns talið er auðvitað algjör fásinna, ég myndi aldrei höndla það í þessu jarðlífi að eignast fullkomin eiginmann, sem myndi nenna hlusta á kvabbið í mér útaf því hann er svo góður, sem lokar klósettsetuni í hvert skipti, sem er alltaf sammála mér, opnar bílhurðina eins og herramaður, nennir að nudda mig hver einustu kvöld, velja alltaf stelpumyndir á videokvöldum.....ég myndi fljótt gefast uppá því, eflaust ósköp skiljanlegt ef hann er að reyna heilla mann uppúr skónum og jú viðurkenni að það er nauðsynlegt að rjúfa ekki prumpumúrinn strax en til lengri tíma þá er það ekki með felldu. Við getum ekki ætlast til af öðrum að vera fullkomin, gera hluti sem við getum ekki gert eða hreinlega nennum því ekki, raunin er sú að það er ekkert fullkomið og ef við reynum í sífellu að sækjast eftir fullkomnun, þá verðum við fyrir vonbrigðum. 

Hef alltaf sagt í gegnum árin að hamingjan er eins og eitt stórt bútasaumsteppi, hver bútur er eitt markmið, eitt bros eða hreinlega góður draumur. Því meira sem við lítum á litlu hlutina í lífinu og njótum augnabliksins að þá munum við finna hamingjuna í lífi okkar, ósvikna hamingju en ekki einhver "sértilboð núna í dag!" gleði sem gufar upp áður en sólin nær að setjast fyrir nýjan morgun.
Það hefur ávallt virkað fyrir mig að hugsa um alla þá hluti sem peningar geta ekki keypt á þeim stundum sem mér finnst ég vera svo fátæk.
Ég er hamingjusöm í dag en ekki eftir að ég er búin að eignast draumabílinn,fá launahækkun,eignast stærri íbúð, búin að gifta mig..... ég er einfaldlega hamingjusöm í dag!